Op 10 november vindt het grote hardcorespektakel ”Fight Cancer – The Hardcore Edition 2007” plaats in de VE&T te Valkenswaard. Fight Cancer steunt door dit feest KWF-kankerbestrijdingsfonds en hiermee tevens 150 onderzoeksprojecten naar de bestrijding en behandeling van diverse soorten kanker. Daarnaast richt Fight Cancer zich op de langdurende gevolgen van kinderkanker.

De dj’s die tijdens deze speciale aangelegenheid acte de presence geven zijn onder andere: J.D.A., Darkcontroller, The Troublemaker, Red Alert, Cemon Victa en nog veel meer.

De schade voor een toegangskaartje bedraagt € 10 in de voorverkoop en € 15 aan de deur. Geef een duidelijk signaal af en koop aan de deur! Wie weet heb je er zelf nog wat aan.

Uiteraard was Partyflock van de partij om deze speciale gebeurtenis vast te leggen. Check hier het filmpje..

Het interview is te beluisteren onder de volgende link. http://download.yousendit.com/0F66F7681B430004

Deze link is helaas niet meer up-to-date, waardoor het interview op dit moment niet meer te beluisteren is.

Ad a) Marketingdoelstellingen.

Meer naamsbekendheid creëren in de komende twee maanden met als gevolg dat opdrachtgevers meer interesse krijgen in mijn werk als freelancerjournalist met uitzicht op opdrachtenwerving.

Ad b) Marktaanpak. Dit bestaat uit de volgende elementen

Ad c) Het product

Content produceren voor special interest bladen die gericht zijn op housemuziek. Daarnaast produceer ik video-items die kunnen worden aangevuld bij de website van het blad. Hiermee speel ik in op de toenemende rol van video op internet. Dance is immers geïntegreerd in de samenleving: het is een aparte way of life op dit moment. De  vraag naar interviews en achtergrondartikelen over dj’s en feesten nemen hierdoor toe. Ik ben van mening dat ook de wat meer algemene muziekbladen, met gelieerde websites, zich meer op dance moeten richten. Het is nog steeds een groeiende industrie die uitgeverijen en hoofdredacteuren niet aan zich voorbij kunnen laten gaan. Mijn kennis over, voornamelijk substromingen, binnen de dancescene is heel groot. Ik produceer zelf ook muziek, weet veel van de muziek en de dj’s die optreden. Ik beschik dus over de kennis, ik kan er over schrijven op een vlotte manier en ik ben iedere dag met deze muziek bezig. Daarnaast heb ik al wat ervaring opgedaan met video op internet. Ik heb gepresenteerd, geïnterviewd en ik kan monteren met montageprogramma’s en ben hier creatief in. De combinatie van schrijven en video maken binnen de dancescene is voor mij de ultieme manier om met mijn interesse, ervaring en vaardigheden in te spelen op deze steeds groter wordende markt. Niet iedere concurrent heeft deze bovenstaande capaciteiten in huis.

Extra’s. Voor een video-opdracht heb ik zelf de montageprogramma’s. Die hoeft de opdrachtgever dus niet zelf aan te schaffen wat veel kosten bespaart.

Op zijn ID-kaart staat waarschijnlijk geen Buzz Fuzz, maar gewoon Mark Vos. De 38-jarige Amsterdammer is een oude rot in de hardcorescene en aan zijn overvolle agenda te zien is hij ook nog niet van plan om dat keurmerk kwijt te raken. Hij draait steevast ieder weekend nog op meerdere locaties door heel Nederland. Maar hoe heeft hij het zo ver kunnen schoppen binnen Neerlands enige eigen muziekstroming?

Buzz Fuzz ontdekt de wheels of steel in 1987. Aangezien er op dat moment nog geen donderende hardcorebeats bestonden, vond hij zijn gading bij reggae en swingbeat. Samen met zijn  gabber (nee, niet de muziek maar een maatje van) Champ-E-on stelen zij de show in discotheek Zorba the Buddha op de Oudezijds Voorburgwal in Amsterdam. Maar ook Nederland ontkomt niet aan de acid house sound die overkomt waaien van Engeland naar Ibizia en vervolgens onthaald wordt in ons eigen landje. Illegale feesten schieten als paddenstoelen uit de grond en het uitgaanscircuit rondom de grote steden verandert langzaam van discowalhalla naar housegrondgebied. Mark blijft ook niet stil zitten en besluit in 1991 eens te gaan kijken bij een housefeest in de Jan van Galenhal. In eerste instantie staat hij sceptisch tegenover house en het hele wereldje eromheen. House, dat is toch niets voor hem? Hij kwam immers uit de hiphop en swingbeatscene. In diezelfde hal loopt hij Dov Elkabas, alias The Prophet , tegen het lijf. The Prophet draait dan al een tijdje house. Dov weet Mark te overtuigen om zich eens meer te verdiepen in house. Na verloop van tijd rolt Buzz er langzamerhand in en The Prophet wordt zijn vaste draaimaatje. Daar waar hij eerst dus heel afstandelijk tegenover stond, greep hij nu zijn kans.

En zo snel als iets kan gaan, rolde het balletje voor Buzz Fuzz ineens kilometers vooruit. Hij ging met The Prophet de studio in, mocht een plaat uitbrengen bij ID&T Records omdat hij een belangrijke dj contest had gewonnen en hij creëerde steeds meer bekendheid bij zowel dj’s als uitgaansfanatici.

In 1993 besluit hij met drie andere dj’s een gezamenlijk team op te zetten onder de naam The Dreamteam. Samen met Dano, The Prophet (die hij daarvoor immers als kende) en Gizmo (die toen nog onder zijn eigen naam Ferry Salee draaide en produceerde) zetten zij Dreamteam Productions op. Onder het motto ‘’hoe meer zielen hoe meer vreugd’’ zetten zij menig housefeest op zijn kop. Buzz Fuzz wordt samen met The Dreamteam een resident op de legendarische Thunderdome-feesten. Maar hij draait niet alleen op het paradepaardje van ID&T. Hellraiser, Digital Overdose en ga zo maar door, Buzz heeft er zijn kunsten laten zien. Vanaf dan kan niemand meer om de Amsterdamse dj heen.

Ook op producergebied zit Mark niet stil. In 1994 scoort hij zijn eerste hardcorehit onder zijn pseudoniem Bertocucci  Feranzano. XTC Love wordt een megahit in zowel Nederland als andere Europese landen. De track komt echter pas in ’95 uit op zijn eigen label BZRK Records. Maar dat is niet eens zo verwonderlijk, aangezien er destijds meerdere tracks eerst uitkwamen op de Thunderdome-cd’s alvorens het platenlabel er al dan niet hun brood in zag om het zelf uit te brengen.

Veel dj’s en producers haken in het midden van de jaren ’90 af in de hardcorescene. Ze vinden het wel welletjes geweest met de muziek of de trainingspakkencultuur van de gabbers staat hen niet aan. Buzz Fuzz ziet alleen maar meer kansen en evolueert mee met de dan geldende trend: de gabberscene. De feesten worden steeds groter, dj’s krijgen meer aanzien en op iedere hardcore cd is wel een track van zijn hand te vinden. In 1997 en 1998 wordt Buzz Fuzz zelf gekroond tot beste hardcoreproducer van het jaar. Een toch niet onbelangrijke titel. Eind jaren ’90 verandert er echter veel in de hardcorescene. Trainingspakken verdwijnen, de animo om naar feesten te gaan neemt gestaag af en hardcore lijkt gedoemd aan zijn einde te komen. Eind 1999 begin 2000 verovert trance een groot deel van de dan afhakende gabberharten. De scene wordt kleiner en steeds meer mensen geven hardcore geen hoop meer. Maar na een moeizame periode maakt hardcore een geheel nieuwe doorstart. Oké, het was niet meer zo populair als midden jaren ’90, maar geleidelijk aan komen er nieuwe puzzelstukjes in plaats voor de oude. De sound is rauwer, harder geworden en een kleinere harde kern van hardcoreliefhebbers neemt het heft in handen om samen te werken aan een nieuwe hardcore future. Het lijkt dan ook of Buzz Fuzz weinig van deze omschakeling heeft gemerkt, afgezien van een vernieuwd geluid en afname van het feestminnend hardcorevolk. In 2000 maakt hij samen met Dov, nog steeds een van zijn betere maten, de hit ‘’Open Sesame’’ en Buzz raast gewoon verder als een geoliede machine.

Hardcore kent wat dat betreft een rare geschiedenis als je het mij vraagt. En omdat niet iedereen die historie kent en er toch wat meer over wil weten doet dit Sony in 2004 besluiten een mixcompilatie uit te brengen, genaamd ‘’The history of hardcore’’. Het duurt dan ook niet lang of Buzz Fuzz staat voor diezelfde compilatie achter zijn decks om deel 1 in elkaar te flansen. Na Buzz Fuzz volgen zijn kameraden Dano, Gizmo en The Prophet, wat ik een logische keuze vond en nog steeds vind. Zonder deze heren zou de hardcorescene nooit zo groot zijn geworden als wat het nu nog steeds is. In dat zelfde jaar richt hij een nieuw label op, genaamd ‘’Stuka Recordings’’. Met dit label kijkt hij over de grenzen van hardcore heen en richt zijn tentakels op hardstyle. Het label blijkt echter geen groot succes aangezien er alleen in dat jaar drie releases op uitkomen. Daarna blijft het stil rondom het label.

Buzz Fuzz is tegenwoordig nog één van de weinige dj’s uit het prille begin die nog zo vaak door het hele land draait. Maar het lijkt alsof de lol er een beetje voor hem vanaf is. Het zijn altijd weer dezelfde platen die hij opgooit tijdens een set. Hup, ‘’Frequencies’’ gevolgd door ’Drunken peace of shit’’ van Acardipane en niet te vergeten zijn grijsgedraaide ‘’Open Sesame’’. Er zit totaal geen verandering in zijn sets van tegenwoordig, wat ik zo jammer vind. Hij was juist altijd degene die vroeger op Thunderdome de onbekendere platen een kans gaf. Van dit gebaar lijkt nu maar weinig over. Een dj die in zijn gloriedagen zelfs de buitenwijken van Zürich op zijn kop kreeg lijkt vandaag de dag vastgeroest in zijn eigen overboekingen. Toch blijft hij voor mij één van de grootste hardcoreproducers ooit. Dat zal nooit veranderen.

Met nummers als ”Ten seconds before sunrise” ,”Dance for life” en de remix van ”He’s a pirate” ,stond ’Elements of Life’ in april van dit jaar in Nederland en België al op goud. Het geluk lijkt maar niet op te houden voor de 38-jarige trance-dj uit Breda.

Maar daar houdt het natuurlijk niet bij op. Nee, integendeel zelfs. In de zomer van 1988 ontwaakt er in Engeland een heuse ‘’summer of love’’. Er worden grote openluchtfeesten gegeven in Londen en de acid sound uit Chicago, ja de Yankees hebben house nu eenmaal in zijn pure vorm op de wereld gebracht, doet hier zijn entree.  Niet iedereen is zo blij met de acid housefeesten: politici beschouwen de zure feestjes als een toevlucht in de drugs. ‘’ Oké, XTC was in die tijd natuurlijk ook immens populair en er werd veel gebruikt, maar de sfeer op de feesten was altijd gemoedelijk’’, vertelt Daren Ager, producer uit Engeland. ”Politici konden gewoon niet aanzien dat er een nieuwe tijd op komst was, een rage die veel groter uitpakte dan voor mogelijk werd gehouden. Ik mis die tijd nog steeds heel erg. De sfeer, het onbekende, alles was nog zo nieuw!’’

 

Tegenwoordig is house, of dance zoals dat zo mooi klinkt, niet meer weg te denken uit onze samenleving. Maar de acid house hoor je in bijna geen enkele club meer. Er zijn wel wat clubs die het nog draaien maar die zijn op één hand te tellen. Is de ooit zo geliefde Acid Machine verdwenen tussen zes planken? Al tijdens de vraagstelling wilde ik het antwoord geven: absoluut niet! De machine maakt juist weer een enorme opmars. Producers als Joris Voorn, Dave Clark en Warmduscher geven er anno 2007 een geheel  nieuw jasje aan. Zij het met wat aanpassingen (lees bewerkingen in sequencerprogramma’s) maar de basis blijft diezelfde TB-303, net zoals 22 jaar geleden. Ja, je leest het goed! 22 jaar! Ik leef zelf pas een jaartje langer op dit planeetje. Een nostalgisch elektronisch stuk leeft nog steeds voort binnen allerlei dancestromingen. En daarmee verkies ik de Roland TB-303 als mijn meest geliefde elektronische apparaat. Ik sluit me aan bij de lyrics van D Mob: We call it acieed!

Wil je een indruk krijgen van de Acid Machine aka Roland TB-303? Kijk dan even naar het filmpje hieronder.

Ik weet nog precies wanneer ik mijn eerste stukje vinyl kocht: augustus 1996. Eartquake heette het plaatje en het was afkomstig van producer Scan X, uitgegeven op het F – Communications label. Dat allemaal terzijde, we zijn hier niet bij elkaar gekomen om te praten over de herkomstgegevens van een track.

Toen ik begon met draaien was ik 13 jaar oud, bijna een jaar nadat ik mijn aardbevingplaatje had bemachtigd. Het was juli 1997, de tijd waarin Lloret de Mar overspoeld werd door Hollandse Hakkers: de gabbers.

Het jaar waarin ik naar de middelbare school ging. Negen op de tien jongeren voelde zich thuis in de hardcorescene en noemde zich gabber. Ik behoorde ook tot deze groep, droeg aussies en cavello’s en hakte op mijn nikes. Omdat ik zo enthousiast was geworden na het zien van een videoband van Mysteryland 1997, wilde ik zelf ook draaien. Lekker aan die knoppen zitten, scratchen, alles wilde ik leren. Zolang het maar met draaien en hardcore te maken had. Mijn grote voorbeeld in die tijd was dj Delirium, een kleine man uit de U S of A. Wat kon dat mannetje draaien zeg! Poe! Het beeld over deze dj is nooit veranderd, ook nu niet, na 10 jaar.

Genoeg nostalgisch gelul, ik was vastbesloten om het mixen ook onder de knie te krijgen. Maar ja, waar haal je het geld vandaan als je 13 jaar bent en je pas in het eerste jaar zit van de middelbare school? Lenen? Nee. Voor je verjaardag vragen? Zou kunnen, maar toch kon ik mijn ouders ook niet strikken. Ik was ten einde raad, geen geld, geen mogelijkheden. Dan maar even de zolder op, je wist maar nooit. Misschien kwam ik daar wel wat tegen. Na enige tijd rond gekeken te hebben, 123 oude ansichtkaarten te hebben gezien en 12 lampenkappen uit 1970 te hebben bezichtigd, stuitte ik op een aangename verrassing. Ja wel, een draaitafel! Joehoe! Eindelijk mijn doel bereikt. Ik meteen naar mijn pa gerend, gevraagd of ik de tafel mocht gebruiken en de eerste stap was gezet. Maar dat was nog maar het prille begin, met één draaitafel kom je immers niet ver. Er moesten meer platen komen, een mengpaneel en nog een tweede draaitafel. God nog aan toe, als ik terug denk aan deze tijd: wat een gedoe allemaal. Ik had meteen een deal gesloten met mijn pa. Ik zou voor een tweede draaitafel zorgen, dan kocht hij voor mij een mengpaneel. Zo gezegd, zo gedaan. Twee weken later kon ik beginnen.  Ja beginnen ja.

Maar hoe werkt dat draaien nou eigenlijk? Pff geen idee…

Wordt vervolgd…

Wat maakt dit weblog aantrekkelijk voor mij?

De weblog www.schoonschrift.info is er nou niet eentje met een geweldig design of kleurenpatroon. Nee, integendeel juist. Waar sommige mensen zich lyrisch staren op het ontwerp van hun site, lijkt Jasper Schoon zich hier niets van aan te trekken. De website zit heel simpel in elkaar: een compleet zwarte achtergrond gecombineerd met witte letters. Bovenaan de homepagina staat ‘’Schoonschrift’’. Een leuk alternatief op je achternaam en natuurlijk de achterliggende gedachte dat Jasper inderdaad ‘’ schoon schrift schrijft’’. En dat is zonder meer waar. Schoonschrift.info is aantrekkelijk voor mij omdat het over muziek gaat. Mijn eigen weblog gaat ook over muziek en een eerste raakvlak is dan ook snel gevonden. Veel interviews met artiesten, afgewisseld met recensies van muzikantenalbums.

Zeker niet de minste artiesten: van Ali B tot Brian S en van 16 Down tot de Heideroosjes. Daarnaast heeft Jasper Schoon ook een exclusief interview met Paul Verhoeven geschreven waarin  zijn turbulente filmcarrière de boventoon voert.

Interviews houden met grote artiesten waar je muzikale voorkeur naar uitgaat lijkt mij een soort van verademing. Je staat in contact met één van je grootheden en mag er nog over schrijven ook! Het lijkt mij fantastisch om Vince Watson (techno –en progressiveproducer en tevens mijn grote voorbeeld) aan de tand te voelen over zijn gepubliceerde releases.

Zoals ik al aangaf lijkt het ontwerp kort door de bocht gezegd ‘’nergens op’’. De interviews en recensies worden alleen wel meteen doorverwezen naar de originele artikelen zoals die zijn verschenen in verschillende magazines of kranten. Dat mag ik graag zien! Direct ‘’live’’ materiaal op je eigen weblog. Hiermee toon je jouw journalistieke materie zoals het is uitgebracht.

Met welke topic(s) zet Jasper Schoon zich in de markt?

Het antwoord op deze vraag is niet langer dan één woord: muziek. Muziek is het centrale thema van deze site. Er valt nog een onderverdeling te maken in twee soorten tak van sport. De interviews en de recensies. Schoon is duidelijk, anders dan ik, fervent aanhanger en kenner van hiphop en alternatieve rock. Zijn kennis en mening spatten van het blad ( en in dit geval scherm natuurlijk) af en ik moet eerlijk bekennen dat ik er soms wel eens van sta te kijken hoe gedreven hij in zijn vak is.

Wat kan ik van Jasper Schoon leren?

Heel veel! De manier waarop deze journalist alle benodigde informatie op een ludieke manier omtovert tot een artikel van meestal niet meer dan 450 woorden. De artiesten die hij heeft weten te regelen. Zijn schrijfstijl. Kort gezegd: wanneer ik Jasper Schoon op een waarde van 1 tot 10 zou moeten beoordelen, zou ik de journalist een dikke 9 geven.

Wat zou ik anders doen op mijn eigen weblog?

Het ontwerp en de functionaliteit van mijn blog zou ik heel anders aanpakken. Meer kleur, minder oubollig, en een uitgebreider keuzemenu vind ik heel belangrijk op mijn weblog.

Door Roy Leeman

Fouilleren, drugshonden en aanhoudingen. Het lijkt tegenwoordig de normaalste zaak van de wereld op dance-evenementen. Feestgangers worden willekeurig uit de menigte geplukt en vaak met grof geschut ondervraagd en tot op de enkels uitgekleed. Zelfs softdrugs kunnen niet meer volgens de gemeente Amsterdam. Nee, tolerantie kun je dit niet noemen vinden velen. Wat is er aan de hand in de Nederlandse dancescene op dit moment en hoe ervaart het feestpubliek dit?

‘’Het staat nog op mijn netvlies gebrand, die grote drugscontrole tijdens Hellraiser. Het is inmiddels al tien jaar geleden, maar zoiets vergeet je niet!’’ Annemieke Snijders (26) uit Hoorn lijkt nog zichtbaar aangeslagen als ze erover vertelt. Annemieke, zelf al ruim tien jaar feestgangster in hart en nieren vond het echt te gek voor woorden hoe de politie met haar is omgegaan tijdens Hellraiser in de Amsterdamse Sporthallen Zuid.

‘’Het feest begon heel leuk. Er werd lekker gedraaid en alle mensen waren vrolijk, zoals dat bijna altijd zo is op dance-evenementen. Ik was met mijn ex-vriend en nog een groep bekenden. Het was zoals gewoonlijk een spektakel in de Sporthallen Zuid, dé locatie destijds. Wat ik me nog heel goed kan herinneren waren de grote tribunes die in de zalen waren geplaatst. Daar stond iedereen op te hakkûh, te gek gewoon (hakkûh was in de jaren negentig de populaire dans in de gabberscene, voor degenen die het niet weten, red.). Er was ook verder geen narigheid gebeurd tijdens het feest. Oké, een paar relletjes, maar die kom je altijd tegen op grootschalige evenementen, ook op popconcerten zijn die rellen aanwezig. Goed, het was al weer bijna tegen het eind van het feest, rond half zes, toen mijn ex ineens van achteren tegen de muur gesmeten werd. We wisten niet wat er gebeurde! Daar stonden ze dan hoor, de mannen. De één had zo’n gummiknuppel bij zich, die andere vent had handboeien. Gummiknuppel zei tegen mijn ex: ‘’ Handen tegen de muur en hou je koest..ja?!’’ Mijn ex werd van top tot teen uitgekleed en stond daar bijna letterlijk in zijn blootje. Ik kan mij nog die kippenvel herinneren, over zijn benen. Hij had een pilletje geslikt, maar had niets meer bij zich. Terwijl Gummiknuppel aan de haal ging met mijn ex, werd ik onder handen genomen door Handboeien. Hij fouilleerde mij letterlijk bijna overal. Op een gegeven moment zelfs onder mijn bh! Ik vroeg of hij een daar een kick van kreeg. Zoiets kan toch niet? Ik vind dat vrouwen door vrouwen moeten worden gefouilleerd en mannen door mannen’’

Bijna spugend en nog steeds kwaad vertelt Annemieke verder. ‘’Ik had helemaal niets bij me en ook niets gebruikt, toch werd ik zomaar willekeurig uit de menigte gepikt, stelletje sukkels! Het ging er allemaal vrij hardhandig aan toe. Zonder iets gevonden te hebben liepen ze erna plotseling weer weg, geen excuus, geen woord werd er gezegd.’’ Annemieke zegt dat ze niet tegen fouilleren is op feesten. ‘’Fouilleren hoort bij de ingang, niet nog eens op het eind van het feest en op zo’n belachelijke manier zoals tijdens Hellraiser. Er lopen ook genoeg mensen rond die iets willen verkopen, maar dat is niet alleen op dit soort feesten, het gebeurt ook op andere feesten. En aan de andere kant valt het volgens mij nog best mee hoeveel mensen er gemiddeld op de EHBO belanden tijdens een feest vanwege drugsgebruik. Het percentage alcoholdrinkers ligt vele malen hoger. En daar heb je veel meer last van.’’

Undercover

Het lijkt erop dat de drugscontroles en politie-invallen dus al een tijd aan de orde van de dag zijn. Maar tegenwoordig wordt het tempo nog extra opgevoerd. Er zijn zelfs gevallen dat politiemensen undercover gaan. Zo was dit het geval op Awakenings, hét technofeest van dit moment dat op 6 en 7 oktober van dit jaar gehouden werd in de Amsterdamse Westergasfabriek. Politiemensen met gewone kleren aan mengden zich tussen het feestpubliek. Een undercoveractie van de gemeente. 131 aanhoudingen werden er in totaal verricht op een bezoekersaantal van 7500. De gemeente Amsterdam vond het strikt noodzakelijk om tijdens het feest in de Gashouder op het Westergasfabriek-terrein een grootschalige controle te houden. Rocco Veenboer, organisator van Awakenings vindt het onduidelijke beleid een vervelende kwestie. ‘’ De sfeer op Awakenings is altijd heel open. Alle mensen praten met elkaar, er zijn zelfs koppels die elkaar hier hebben ontmoet. Ik denk dat de spontaniteit eraf gaat nu iedere bezoeker ook wel eens een agent in burger zou kunnen zijn.’’

Naar aanleiding van een persoonlijke ontmoeting op dancecommunity Partyflock.nl heb ik met Anil (19) uit Utrecht afgesproken in de Purmerendse discotheek P3.

Daar hebben wij afgesproken om het over die bewuste Awakenings te gaan hebben. Anil komt natuurlijk niet alleen voor mij naar de P3 helemaal uit Utrecht. Nee, Ricky Rivaro draait vanavond ook. Een van Anils favoriete dj’s. Er is deze avond namelijk een gezellig housefeestje in het driehoekige gebouw vlak langs een brede sloot. Ik sta in de rij vlak voor de twee beveiligers, alle twee gehuld in professionele kleding en ze hebben beiden een kale kop. Gevaarlijk, zo op het eerste gezicht. Maar wanneer één van de twee begint te praten komt er spontaan een grijns op mijn gezicht. Wat een plat Amsterdams accent! Het uitgeprinte blaadje, wat mijn toegangsbewijs is voor deze avond, overhandig ik aan de man met de scanner, eveneens in zwart pak. ‘’Loop maar door hoor. Nee, naar die andere kant.’’ Aan de goede kant van de hal gekomen, word ik gefouilleerd. Wow, wat heeft die vent veel aftershave op, ik word er bijna misselijk van. Wéér een kale man in pak! Het wordt er niet gezelliger op denk ik bij mezelf. Maar ook deze man is vriendelijk en wijst mij netjes de weg (dit was voor mij ook de eerste keer dat ik mij in deze discotheek begaf). Aan de andere kant van de tafel wordt een aantal dames gefouilleerd door een vrouwelijke beveiliger. De dames, allen vrij sexy gekleed in strakke topjes, staan wat te praten over van alles en nog wat. ‘’Eigenlijk mag je die camera niet mee naar binnen nemen,’’ verklaart Kaalkop aan mij. ‘’Hoezo niet?,’’ vraag ik (alsof ik dat niet weet). ‘’Camera’s mogen zelden mee naar binnen genomen worden,’’ zegt Kaalkops kameraad Snor. Deze codenamen geef ik even aan deze heren, omdat zij geen eigen namen wilden weggeven. Beveiligers zoeken tegenwoordig overal wat achter denk ik bij mezelf. ‘’Maar wat moet ik dan? Ik kan toch moeilijk die camera hier neerleggen, dan is hij straks weg,’’ zeg ik. ‘’Voor deze ene keer mag jij hem meenemen, maar geen foto’s maken hè?!’’ Nee, natuurlijk niet waar zie je mij voor aan? Eindelijk langs de beveiliging gelopen kom ik bij de centrale hal en de garderobe aan. Even netjes mijn jas ophangen dan maar. Na een kleine tien minuten gewacht te hebben komt Anil aangelopen. Gekleed in een blauwe trui en een casual spijkerbroek hangt hij eerst eveneens zijn jas op. ‘’Het lijkt wel net een futuristisch ziekenhuis deze hal,’’ zegt hij. Nu hij er over begint moet ik toegeven dat het er een beetje leeg uitziet de binnenkomsthal, maar een ziekenhuis?Nee, dat is een beetje vergezocht. ‘’Jij bent hier ook voor het eerst hè? Ik ook!’’ We praten wat over feesten en muziek, als dan uiteindelijk toch het hoge woord eruit komt: Awakenings!

‘’Mensen werden massaal uit de menigte gesleurd en daardoor stond ik al met een kutgevoel in de rijen, dat verwachtte ik niet op Awakenings,’’aldus Anil. Anil is een jongen die van techno houdt, swingende techno en electro, volgens eigen zeggen.

‘’Kijk, normaal gesproken werd er best veel gedoogd, boven de vijf pillen aanhouden, onder de vijf pillen afpakken en onder de twee pillen gedogen. Dat is trouwens niet alleen op Awakenings altijd zo geweest, wel meerdere organisaties voerden dat beleid.’’ Dit beleid werd, afgezien of het correct is, altijd op deze manier uitgevoerd en er waren eigenlijk nooit grote problemen geweest. ‘’Ik denk dat de politie nu ineens grootschalige controles opvoert, omdat zij hun slagje willen slaan. Ze weten dat er wat te halen valt, natuurlijk! Maar die hoeveelheden drugs vind je net zo goed op andere plaatsen zoals de discotheek of de kroeg. Ik kom normaal gesproken ook niet vaak in een club als deze, maar ik weet zeker dat als hier een inval plaatsvindt, er een heleboel spul wordt afgepakt. De politie wil natuurlijk de dealers ook enigszins afschrikken met dit soort acties: zij zullen nu in plaats van de hele lading de halve lading mee moeten nemen. Maar voor het publiek dat zo nu en dan een pilletje neemt wat geen kwaad kan, is dit met zweet in je bilnaad dansen. Dat is echt niet fijn!’’

Onduidelijk

Tijdens een interview met ID&T-directeur Duncan Stutterheim vertelt Nicolien van Vroonhoven (CDA)dat zij denkt dat dance-evenementen niet kunnen bestaan zonder drugs. Van Vroonhoven (35) is sinds 23 mei 2002 lid van de Tweede-Kamerfractie en houdt zich onder meer bezig met cultuurbeleid.

Als ik Anil met deze uitspraak confronteer reageert hij vrij laconiek. Hij krabt wat op zijn hoofd en vertelt vervolgens. ‘’Het is niet waar dat die feesten zonder drugs niet kunnen bestaan. Wel is het zo dat je bij zulke feesten sneller in aanraking komt met drugs. Je moet voor jezelf stellen of je dit wilt doen of niet. Maar dat kan net zo goed op een rockfestival zoals Pinkpop. Ik ben ook vaak genoeg zonder drugs naar een feest geweest en dat trok ik wel, de muziek was erg goed en dat was mijn drug. Wat ik wel schrikbarend vind, is dat mensen sneller geneigd zijn hun drugs alvast van te voren in te nemen, in de rij dus. Dit werd natuurlijk al gedaan voordat de politiek met dit nieuwe beleid kwam, maar mensen zijn dit sneller van plan als voorheen.’’ Anil plukt weer aan zijn haar en heeft verder geen moeite om hier openlijk over te praten. ‘’Hier kan het tenminste, haha!’’ Dat klopt natuurlijk ook niet helemaal Anil, denk ik meteen. Maar goed, er vinden hier gelukkig geen invallen plaats. Zittend op wat kussens in de lobby van het gebouw kijken we alle twee even om ons heen. Want dat hoort er ook bij, mensen kijken.

Harddrugs worden dus hard bestreden op evenementen. Maar dat is nog niet alles. Anil heeft zelfs een aanvaarding gehad toen het om softdrugs ging. In Nederland kan iedereen legaal een grammetje hasj of wiet kopen in de coffeeshop mits hij of zij achttien jaar of ouder is. Alleen het tegenstrijdige beleid komt in eens om de hoek kijken wanneer iemand met ditzelfde grammetje wordt aangehouden en het hele spul wordt afgepakt bij de ingang van een dansfeest. ‘’Afgelopen editie van Mysteryland was ik de klos. Ik was met een paar vrienden een blow aan het draaien, toen we in eens in de kraag werden gevat door een aantal politiemannen. We werden letterlijk behandeld als Al Capone! En dat voor een jointje! Ik begrijp er helemaal niets meer van.’’

Nadat ik later met een aantal vrienden de zaal in loop om wat te dansen en te feesten, moet ik na een half uurtje naar de wc. Dat krijg je nu eenmaal van bier. Aangekomen bij de wc, moet ik even wachten. Het is namelijk vrij druk en ik sta ongeduldig naar de wc’s te kijken. Er zal hier ook vast wel gebruikt worden toch? En wat ik al eerder dacht klopt helemaal. Een jongen geeft aan een maat iets over: een wit pakketje. Dat kan geen zuivere koffie zijn! Ook loopt de ene jongen herhaaldelijk zijn neus te snuiten. Ja, verkouden hè! Maak dat de kat maar wijs! Ik denk meteen aan de uitspraak terug van Anil, twee uurtjes geleden. Overal wordt gebruikt, niet alleen op dance-evenementen. Ik heb in ieder geval nooit last gehad van de mensen op housefeestjes die af en toe een pilletje nemen, maar dat is mijn persoonlijke mening. Wat de gemeente Amsterdam hier ook mee wil bereiken, ik kan Cohen één tip geven: kijk is op een normale woensdag in de steegjes achter de Nieuwedijk in het centrum van Amsterdam en gij zult een walhalla vinden voor drugsgebruikers. Voor de rest zeg ik alleen maar: just dance, feel the rythem and dance!