Ooit was hij een geliefd swingbeat dj

In de rubriek ‘’Gespot!’’ portreteer ik wekelijks een dj of producer uit de dancescene. Deze week hardcore dj en producer Buzz Fuzz.

Op zijn ID-kaart staat waarschijnlijk geen Buzz Fuzz, maar gewoon Mark Vos. De 38-jarige Amsterdammer is een oude rot in de hardcorescene en aan zijn overvolle agenda te zien is hij ook nog niet van plan om dat keurmerk kwijt te raken. Hij draait steevast ieder weekend nog op meerdere locaties door heel Nederland. Maar hoe heeft hij het zo ver kunnen schoppen binnen Neerlands enige eigen muziekstroming?

Buzz Fuzz ontdekt de wheels of steel in 1987. Aangezien er op dat moment nog geen donderende hardcorebeats bestonden, vond hij zijn gading bij reggae en swingbeat. Samen met zijn  gabber (nee, niet de muziek maar een maatje van) Champ-E-on stelen zij de show in discotheek Zorba the Buddha op de Oudezijds Voorburgwal in Amsterdam. Maar ook Nederland ontkomt niet aan de acid house sound die overkomt waaien van Engeland naar Ibizia en vervolgens onthaald wordt in ons eigen landje. Illegale feesten schieten als paddenstoelen uit de grond en het uitgaanscircuit rondom de grote steden verandert langzaam van discowalhalla naar housegrondgebied. Mark blijft ook niet stil zitten en besluit in 1991 eens te gaan kijken bij een housefeest in de Jan van Galenhal. In eerste instantie staat hij sceptisch tegenover house en het hele wereldje eromheen. House, dat is toch niets voor hem? Hij kwam immers uit de hiphop en swingbeatscene. In diezelfde hal loopt hij Dov Elkabas, alias The Prophet , tegen het lijf. The Prophet draait dan al een tijdje house. Dov weet Mark te overtuigen om zich eens meer te verdiepen in house. Na verloop van tijd rolt Buzz er langzamerhand in en The Prophet wordt zijn vaste draaimaatje. Daar waar hij eerst dus heel afstandelijk tegenover stond, greep hij nu zijn kans.

En zo snel als iets kan gaan, rolde het balletje voor Buzz Fuzz ineens kilometers vooruit. Hij ging met The Prophet de studio in, mocht een plaat uitbrengen bij ID&T Records omdat hij een belangrijke dj contest had gewonnen en hij creëerde steeds meer bekendheid bij zowel dj’s als uitgaansfanatici.

In 1993 besluit hij met drie andere dj’s een gezamenlijk team op te zetten onder de naam The Dreamteam. Samen met Dano, The Prophet (die hij daarvoor immers als kende) en Gizmo (die toen nog onder zijn eigen naam Ferry Salee draaide en produceerde) zetten zij Dreamteam Productions op. Onder het motto ‘’hoe meer zielen hoe meer vreugd’’ zetten zij menig housefeest op zijn kop. Buzz Fuzz wordt samen met The Dreamteam een resident op de legendarische Thunderdome-feesten. Maar hij draait niet alleen op het paradepaardje van ID&T. Hellraiser, Digital Overdose en ga zo maar door, Buzz heeft er zijn kunsten laten zien. Vanaf dan kan niemand meer om de Amsterdamse dj heen.

Ook op producergebied zit Mark niet stil. In 1994 scoort hij zijn eerste hardcorehit onder zijn pseudoniem Bertocucci  Feranzano. XTC Love wordt een megahit in zowel Nederland als andere Europese landen. De track komt echter pas in ’95 uit op zijn eigen label BZRK Records. Maar dat is niet eens zo verwonderlijk, aangezien er destijds meerdere tracks eerst uitkwamen op de Thunderdome-cd’s alvorens het platenlabel er al dan niet hun brood in zag om het zelf uit te brengen.

Veel dj’s en producers haken in het midden van de jaren ’90 af in de hardcorescene. Ze vinden het wel welletjes geweest met de muziek of de trainingspakkencultuur van de gabbers staat hen niet aan. Buzz Fuzz ziet alleen maar meer kansen en evolueert mee met de dan geldende trend: de gabberscene. De feesten worden steeds groter, dj’s krijgen meer aanzien en op iedere hardcore cd is wel een track van zijn hand te vinden. In 1997 en 1998 wordt Buzz Fuzz zelf gekroond tot beste hardcoreproducer van het jaar. Een toch niet onbelangrijke titel. Eind jaren ’90 verandert er echter veel in de hardcorescene. Trainingspakken verdwijnen, de animo om naar feesten te gaan neemt gestaag af en hardcore lijkt gedoemd aan zijn einde te komen. Eind 1999 begin 2000 verovert trance een groot deel van de dan afhakende gabberharten. De scene wordt kleiner en steeds meer mensen geven hardcore geen hoop meer. Maar na een moeizame periode maakt hardcore een geheel nieuwe doorstart. Oké, het was niet meer zo populair als midden jaren ’90, maar geleidelijk aan komen er nieuwe puzzelstukjes in plaats voor de oude. De sound is rauwer, harder geworden en een kleinere harde kern van hardcoreliefhebbers neemt het heft in handen om samen te werken aan een nieuwe hardcore future. Het lijkt dan ook of Buzz Fuzz weinig van deze omschakeling heeft gemerkt, afgezien van een vernieuwd geluid en afname van het feestminnend hardcorevolk. In 2000 maakt hij samen met Dov, nog steeds een van zijn betere maten, de hit ‘’Open Sesame’’ en Buzz raast gewoon verder als een geoliede machine.

Hardcore kent wat dat betreft een rare geschiedenis als je het mij vraagt. En omdat niet iedereen die historie kent en er toch wat meer over wil weten doet dit Sony in 2004 besluiten een mixcompilatie uit te brengen, genaamd ‘’The history of hardcore’’. Het duurt dan ook niet lang of Buzz Fuzz staat voor diezelfde compilatie achter zijn decks om deel 1 in elkaar te flansen. Na Buzz Fuzz volgen zijn kameraden Dano, Gizmo en The Prophet, wat ik een logische keuze vond en nog steeds vind. Zonder deze heren zou de hardcorescene nooit zo groot zijn geworden als wat het nu nog steeds is. In dat zelfde jaar richt hij een nieuw label op, genaamd ‘’Stuka Recordings’’. Met dit label kijkt hij over de grenzen van hardcore heen en richt zijn tentakels op hardstyle. Het label blijkt echter geen groot succes aangezien er alleen in dat jaar drie releases op uitkomen. Daarna blijft het stil rondom het label.

Buzz Fuzz is tegenwoordig nog één van de weinige dj’s uit het prille begin die nog zo vaak door het hele land draait. Maar het lijkt alsof de lol er een beetje voor hem vanaf is. Het zijn altijd weer dezelfde platen die hij opgooit tijdens een set. Hup, ‘’Frequencies’’ gevolgd door ’Drunken peace of shit’’ van Acardipane en niet te vergeten zijn grijsgedraaide ‘’Open Sesame’’. Er zit totaal geen verandering in zijn sets van tegenwoordig, wat ik zo jammer vind. Hij was juist altijd degene die vroeger op Thunderdome de onbekendere platen een kans gaf. Van dit gebaar lijkt nu maar weinig over. Een dj die in zijn gloriedagen zelfs de buitenwijken van Zürich op zijn kop kreeg lijkt vandaag de dag vastgeroest in zijn eigen overboekingen. Toch blijft hij voor mij één van de grootste hardcoreproducers ooit. Dat zal nooit veranderen.